Karanlıktan korkan masum çocuklardık hepimiz,
kaskatı kesilen yüreklere karşı koymaya çalışan,
sadece ve sadece olanı yaşayan,
başkalarına mahkum çocuklar...
Gözleri kapalı,
Kalpleri mühürlü,
Anlamsızlıklar peşinde koşan yetişkinlere,
anlatmak istediklerini
yalnızca ürkerek fısıldayabilen,
titrek birer ses tonuyduk malesef.
Oysa fırsat verilse,
sesimiz bir dinlense,
düşüncelerimiz dikkate alınsa,
neler neler haykıracaktık.
yaşanmışlıklara ve yaşanacaklara
neler söyleyecektik.
belki de sövecektik yüzlere,
O zaman her şey
daha farklı olabilecekti,
Özgüvenimiz bu kadar basık,
cümlelerimiz böyle eksik kalmayacaktı.
Hayata daha hazır olacak,
olumsuzluklara dimdik direnebilecektik.
Biz olacaktık kim bilir,
manasız hayatı anlamlandıran,
ya da karmaşık hayatı şekillendiren
ve karmaşayı çözüveren.
kim bilir ,biz olacaktık belki
Huzur ve mutluluk dağıtan.
çıkar derdinde olmayan bireyler
oluşturan,
insanları kendi paydasında yaşamaya
razı getiren.
çok mu hayalci tüm bunlar
güzel bir yaşama
anlamlı paylaşımlara.
.......
tutarbilirdik belki,
kaybolan umutların bir ucundan,
Düşmeden karanlıklara.
Şayet varsa umut hala,
hazırız ,büyümüş lakin
çocuk kalmayı başarmış
yetişkinler olarak,
elimizi taşın altına sokmaya.
Çocukluğumuza verilmeyen şansı
çocuklarımıza sunmaya.
HAZIRIZ VE BURDAYIZ...