Karanlık çöktü yine. Yakaladılar gölgemi acı çektiriyor, gölge haramileri. İşkencelerin ardı arkası kesilmiyor. Direnemiyorum artık karanlığa. Delik deşik olmuş gölgemde, zerre ışık sızmıyor. Umutlarımla hapsoldum uçsuz bucaksız karanlığa. Durun! durun! diye haykırışlarım geri gelmiyor ağızdan çıkana dek. Sert rüzgarlar kamçılıyor çırılçıplak bedenimi, üşüyorum. Ana rahmindeki bir bebek kadar savunmasız ruhum. Ağzımda ölümün mayhoş tadı, vakti geldi yavaş yavaş ölüyorum. N.Ç
Bu içeriğe yorum yapan ilk siz olun!